Rozdział jedenasty; nikt nie ma prawa rządzić cudzym istnieniem.

 

CZARODZIEJ

                Kiedy świat zmierza do przodu, a od wszelkich spisków, kłamstw i tajemnic mija więcej niż dekada, kiedy masz nadzieję, że czyhający nad tobą fantom w końcu odszedł, a prześladująca cię prawda śmierci w końcu dała odetchnąć, zdajesz sobie sprawę, jak bardzo się myliłeś.  Bo jeśli raz wplączesz się w sidła spisków, mordów i czarnej magii, nikła jest szansa, że w ogóle się z niej wyrwiesz. I wiedziałeś o tym. Wiedziałeś o tym wczoraj, wiesz o tym dzisiaj i będziesz wiedzieć jutro. Ale nic z tym nie zrobisz. Bo już nie możesz.

                Wygaszone latarnie sprawiały, że zawiłe uliczki przywodziły na myśl czarne dziury, z których nie było ucieczki. Obdrapane, zniszczone elewacje budynków kruszyły się na ziemię, a głuchy wiatr wzbijał je w powietrze, tworząc z nich oślepiający pył. Gdzieś w oddali majaczyły cienie kocich, wychudzonych sylwetek walczących o przetrwanie, i tylko w pojedynczych, niekiedy popękanych oknach tliły się słabe smugi światła. 

                Wszędzie panowała cisza. I smród. I chłód. I strach.

                Samotna postać kroczyła główną ulicą pewnym, rytmicznym krokiem. I chociaż robiła to z niejaką gracją i bez zbędnego hałasu, to echo kroków było prawie krzykiem, między tymi milczącymi kamienicami. Szła prosto, odważnie, a cała sylwetka, skąpana w mroku, nie zdradzała, kim tak naprawdę mógłby być ten człowiek. Z cienia, jaki na twarz osobnika rzucał szeroki kaptur, dało się dostrzec tylko dwa iskrzące się punkty, przepełnione trwogą, furią i obłędem.

                Nie oglądał się za siebie, ani na boki. Nie zwolnił kroku, ani nie przyśpieszył.

                Wyglądał jak zjawa i tylko para utworzona z mroźnego wydechu dawała znać o tym, że jest to osoba materialna i żywa. Pewne też było, że nikt, nawet  szaleniec, nie odważyłby się dzisiejszej nocy stanąć naprzeciw tego człowieka, bo gdzieś tam, w nikłej podświadomości, wiedział, że owe spotkanie nie skończyłoby się dobrze.

                W końcu skręcił, ledwo przeciskając się między dwoma filarami zrujnowanego budynku. Odgłos jego kroków teraz został stłumiony przez ściany budowli tak, że cisza na głównej ulicy znów nieprzyjemnie dudniła w uszach. Przeszedł jeszcze kilkanaście kroków i znów skręcił w ciasną wnękę zakończoną ślepym zaułkiem. Pozornie ślepym.

                Wyjął ze swej kieszeni różdżkę i poruszając niemo ustami, zaczął znaczyć w powietrzu niezrozumiałe sinusoidy, koła i inne trudne do opisania kształty. Trzymał się sztywno i poważnie, a błyszczące się w ciemności oczy pozostawały czujne. Nie wiadomo ile to mogło trwać. Sekundy, minuty, godziny. Nie ważne. Czas tej nocy płynął inaczej.

                Srebrzyste drzwi, okalane wizerunkiem ciernistych pnączy, powoli zastępowały łuszczącą się na ścianie farbę. Emanowały dziwnym, przywodzącym na myśl cierpienie blaskiem, czarnym jak listopadowa noc. Usłyszeć można było dziwne szepty, które z pewnością nie należały  do nikogo z zewnątrz. Bo nikogo na dworze przecież nie było.

                Tylko on.

                Bo on tej nocy miał zadecydować o czyimś losie.

                Znowu.

                Złapał za jarzącą się złotem i czernią klamkę, wydając ze swych ust niespodziewany syk, ponieważ oparzyła go ona piekącym ogniem. Zawsze tak było. 

                Uniósł swoją rękę na wysokość twarzy i beznamiętnym spojrzeniem obrzucił swoją dłoń, na której widniało czarne jak smoła palenie w kształcie czarnego kwiatu.

                Przechodzi przez drzwi.

                I znika.

                To nie była jego wina, że urodził i dorastał  w takiej, a nie innej rodzinie. Od najmłodszych lat pchany do złego nie miał innego wyjścia, jak po prostu poddać się jego potędze. Czyż nie jest tak, że lgniemy do tego, co znamy, a to, co jest dla nas obce, instynktownie unikamy?  Bo dlaczego mamy podążać za zachowaniami raczej odległymi, które dla nas są po prostu imadłem wyobraźni?

                On znał zło. Na jego fundamencie został wychowany, z niego każdego dnia korzystał.  To właśnie wpajano mu jako podstawę życia, na której dalej miał się opierać. Złośliwości, cynizmy, sprawianie bólu i przykrości , to potrafił, tego go nauczyli. Dobro? A cóż to takiego?          

                Pamiętał swoje najmłodsze lata – naukę historii, kilkunastu języków, szermierki, jazdy konnej. Naukę sarkazmu, odizolowania się od sumienia, zagłuszenia własnej podświadomości. Tak. Pamiętał to dobrze, jakby to było wczoraj. Albo zawsze – na zawsze.

                Kilkanaście lat tkwił w dziwnej nostalgii za czymś, czego nie znał. Wykonywał wszelkie polecenia, które tylko usłyszał z góry. Jeśli w jego działania wkradała się nutka tchórzostwa, zaraz była z niego wyplewiana strasznymi metodami.  Przebywając na zewnątrz, między niczego nieświadomymi ludźmi, zdawał się budzić szacunek, może nawet lęk. Emanował  wyrachowaniem, poczuciem własnej wartości i dziwną iskrą niebezpieczeństwa. 

                I tylko Bóg, Merlin, czy kto tam jest na górze, wie, co się wydarzyło, że taki stan rzeczy zaczął mu ciążyć!

                Dostał szansę od losu. Cud. Mógł wyrwać się z ciężkich okowów, które czyniły go marionetką ciemności. Wyszedł z więzienia jakim było niewolnictwo czarnej magii, by za chwilę znaleźć się w kolejnym. Lecz nie na długo.

                Nieznane dotąd uczucia zaczęły przepełniać jego ciało i, ale był zdziwiony!, duszę. Bo w końcu zrozumiał, że cały ten czas stracił na robienie okropnych rzeczy, z których nikt nie miał żadnych korzyści, a jakie, wręcz przeciwnie, przynosiły tylko ból i szkodę. Nie mógł uwierzyć, naprawdę nie mógł, bo oto jego winy zostały przebaczone, a on sam mógł zacząć nowe, lepsze istnienie.

                  Dostał możliwość nauczenia się życia od nowa. Zgodnie z własną wolą i niczyją inną.     

                Szczęśliwy, natchniony i wolny rozpoczął budowę nowych fundamentów. Okazało się to pracą bardzo wyczerpującą z uwagi na cień dawnego życia, ale także satysfakcjonującą, czyniącą tą całą egzystencję niemal cudowną.

                Właśnie. Niemal.

                Mówi się, że przeznaczenia nie można zmienić. Przeznaczenia i podpisanych w czarnych czasach paktów.

                Za które on teraz musiał płacić. 

              Sielanka się skończyła. W zasadzie nie trwała na tyle długo, żeby człowiek mógł się przyzwyczaić.  Ale i tak zabolało.

               Stojąc w ciemnym pomieszczeniu nie potrafił określić, czy jest mu zimno, czy gorąco. Przechodziły go nieprzyjemne dreszcze, i za cholerę nie mógł do nich przywyknąć. Smukłymi palcami zdjął z głowy kaptur, omiatając przy okazji pustym wzrokiem cały wystrój pomieszczenia, który ostatnimi czasy zdążył bardzo dobrze zapamiętać.

                Cały pokój utrzymany był w odcieniu głębokiej czerwieni. Jak krew, pomyślał. Przy ścianie naprzeciwko drzwi stał rozsypujący się, skrzypiący regał, na którym oprawione w ciemne skóry książki chichotały złowieszczo.  Przy nim stał także nieduży, owalny stół, teraz zasłonięty przez stertę starych, pożółkłych zwoi. Obok ustawiono dwa, ciemnobrązowe zużyte krzesła, które ani trochę nie zapraszały do tego, żeby się na nich wygodnie rozsiąść. 

                I oprócz tego w pomieszczeniu już nic więcej nie stało, a i tak było w nim coś niepokojącego, emanacja nieokreślonej mocy. Upiorna rzeczywistość.

                Upiorna jak właściciel alkierzu, który nagle pojawił się w drzwiach.

                -Witaj.

                Gardłowy, silny głos, a jednocześnie nieprzyjemny jak przyciskanie kredy do tablicy sprawił, że przybysz wyrwał się z letargu, a jego twarz wygięła się w grymasie. Skinął nieznacznie głową w geście przywitania i utkwił pełne napięcia spojrzenie w osobie stojącej mu naprzeciw.

                W zasadzie, to nie była osoba, to nie był człowiek, czarodziej, wampir, wilkołak, ani nawet anioł.  Istota posiadająca wszystkie najgorsze cechy każdego z gatunków – upiornie bladą cerę, można rzec nawet przeźroczystą, bo na skroniach i szyi widoczne były żyły i tętnice. Sine usta, długie, sięgające łopatek kobaltowe włosy, dłonie zakończone pazurami , a na policzku, sięgający do obojczyka czarny tatuaż, którego znaczenia nikt nie chciał poznać. Mimo wszystko najgorsze i tak były jego oczy – bezdenne, czarne jak głębia źrenice, otoczone setkami czerwonych plamek.

Z człowieka miał jedynie sylwetkę, choć i tak nienaturalnie wysoką i smukłą, a jednocześnie umięśnioną i silną.

                Przypominał demona. Tak, z pewnością nim był.

                -Masz dla mnie to, o co prosiłem? – w pozornie miłym tonie dało się słyszeć nutkę oczekiwania, ale i ostrzeżenia.  

                -Zgodnie z umową, Hatatrielu – przytaknął długo oczekiwany gość, robiąc krok w stronę małego stolika. Upadły podążył za nim, uważnie lustrując każdy gest, w razie gdyby mężczyzna przypadkiem się rozmyślił. – Niemniej jednak wciąż nalegam, abyś się jeszcze raz zastanowił. Myślę, że mogę znaleźć ci kogoś innego na jego miejsce.

                -Uparty jesteś – drapieżny uśmiech niczym żmija wpełzł na usta Hatatriela. On już się zastanowił, był pewny, ale chciał zobaczyć ostatnią nutkę nadziei w oczach tego nic nieznaczącego – w jego mniemaniu – osobnika, aby na koniec  zalać ją falą goryczy i rozczarowania. – Nawet jeśli bym przystał na twoją propozycję, jaką mam gwarancję, że mnie nie oszukasz?

                - Oboje wiemy,  że aż tak bym nie ryzykował, nie jestem głupi, demonie.

                Oj, chyba jesteś.

                -W porządku, bez zbędnej gadaniny. Najpierw mi to daj, potem zobaczymy, co dalej.                 

                Cóż, chyba nie miał wyjścia.

                Mężczyzna sięgnął do wewnętrznej kieszeni swojego płaszcza, ostrożnie wyjmując z niej zawinięty bladoniebieski aksamit kształt. Przedmiot, który się w nim znajdował nie był ciężki, chociaż czarodziejowi nagle zaczął dziwnie ciążyć. Już teraz lśnił zimnym blaskiem, dlatego powoli zaczął rozwijać poły materiału, aby rażące światło nie oślepiło go zbyt nagle. Kiedy skończył ową czynność, wyciągnął przed siebie drżącą dłoń, na której ułożył ów dziwną, a jednocześnie cudowną rzecz.

                Owalny, idealny kamień, biały jak światło księżyca, mienił się setką różnych barw. Gładki i zimny w dotyku przywodził na myśl trzymane zimą sople lodu. W jego wnętrzu spokojnie falowały nieokreślone kształty, niczym odrzucone strzępki wspomnień wrzucone w myślodsiewnię. Zjawiskowy i jednocześnie przerażający.

                -Kamień orchidei.

               Hatatriel doskoczył nagle do wyciągniętej ręki, zataczając dziwny gest tuż nad dłonią czarodzieja, tak jakby chciał czule pogłaskać ujrzany przez siebie magiczny twór, ale jakaś bariera go blokowała. Setki plamek w jego oczach zaczęły tańczyć złowieszczo z podekscytowania, a śnieżnobiałe kły wysunęły się do przodu w diabelskim uśmiechu. Wydał z siebie nieprzyjemny dla ucha, ochrypły dźwięk. Coś na wzór okropnego zadowolenia. 

                -Tak! Tak… Niesamowity, naprawdę.

                Zachwycał się jak opętany, o ile demony mają faktycznie duszę, którą można by ubezwłasnowolnić. 

                A potem wydarzyło się coś, czego żaden z nich się nie spodziewał. Upiór wziął w swoje ręce kamień, a ten w ciągu jednej sekundy eksplodował szarą, gęstą mgłą. Płomień jedynej w pomieszczeniu świecy zaskwierczał i zgasł, a nad głowami dwójki zaczęły kłębić się czarne chmury zawodzących dusz. W środku kryształu spokojne jak dotąd kształty zgęstniały i zawirowały, a setka barw zmieniła się w oślepiający, wręcz sprawiający ból, snop światła, trwający mniej niż sekundę. Czas jakby stanął w miejscu. Buchnął żar. 

                Mężczyzna złapał się za twarz i upadł na kolana, mając wrażenie, że jego skóra się topi. Powietrze przesiąkło nieokreślonym zapachem zgnilizny i spalonego mięsa. I tylko Upadły stał prosto i spokojnie, a z jego ust nie schodził ten przerażający, zadowolony uśmiech.

                I za chwilę wszystko ustało. A czarodziej zapadł się w ciemność.

                Obudził go przeraźliwy ból głowy. Ciągle czuł obrzydliwy smród. Czyżby znajdował się już w zaświatach? 

                Stęknął niewyraźnie, z wysiłkiem otwierając zamknięte oczy. Ale, ku własnemu zdziwieniu, nie ujrzał żadnej jasności, płomieni, czy nawet przejmującej czerni, tylko pogrążony w półmroku pokój, oświetlony jednym, dopalającym się knotem.

                Poruszył się ostrożnie i zdał sobie sprawę, że leży na twardej podłodze, od której zabolały go plecy. Złapał się za głowę, chcąc tym gestem odegnać migrenę, i dźwignął się do pozycji siedzącej, jedną ręką podpierając się o parkiet.

                I właśnie wtedy ujrzał przed sobą ohydnego, niewdzięcznego demona, który z błyskiem triumfu w oczach siedział na jednym z krzeseł, zwinnie podrzucając do góry trzymany w dłoni przedmiot.

                I  sobie przypomniał.

                I pożałował. Cholernie pożałował.

                -Wiesz, towarzyszu, zastanowiłem się – odezwał się Hatatriel. – I nie zmienię zdania. Chłopak będzie mój. Zanim spytasz dlaczego, to ci odpowiem – bo jego tatuś ma potencjał, więc myślę, że on też będzie go mieć. – Znów wyszczerzył kły.

                Stało się. Przegrałeś.

                Oddałeś dusze diabłu. Nie swoją duszę.

                I nie masz już wyjścia. Spieprzyłeś sprawę.             

~*~

Już bez zbędnych komentarzy, dobrze? Cieszę się, że rozdział powstał. W zasadzie przyznam nieskromnie, że mnie osobiście bardzo się podoba. Czy Wam, nie wiem, dowiem się, jak coś wyskrobiecie od siebie. Dziękuje Shy, jak zwykle, za ekstra szablon. Tysiąc razy już mówiłam, że jest świetny, ale nie zaszkodzi i tysiąc pierwszy.

Pozdrawiam wszystkich.

Rozdział dziesiąty; młody wiekiem, stary myślą.

JARED

On nie powinien zostać Ślizgonem, a stara Tiara wybrała go chyba tylko ze względu na zwyczaj przydzielania Malfoyów do tego Domu. Nie był wrednym, zapatrzonym w siebie dzieckiem, które ciągle by się wywyższało i pokazywało swoją „lepszość”. Owszem, był spryty, systematyczny i dokładny we wszystkim, co robił (choć być może wydawało się to dziwne u jedenastoletniego chłopca), a to zawsze charakteryzowało wychowanków Slytherinu, ale był także wrażliwy, opiekuńczy i pomocny, czyli posiadał cechy wykluczające jego przynależność do Domu Węża.

Ale suma summarum, jakoś tu trafił i całkiem nieźle sobie radził.

Podczas ceremonii przydziału bardzo się stresował, ponieważ z całego serca pragnął być przy swoim starszym bracie. Kiedy po dość długim narzekaniu, usłyszał donośny głos oznajmujący wszem i wobec, że Jared Malfoy trafia do Slytherinu, poczuł, jak kamień spada mu z serca. Od razu też skierował swoje spojrzenie w stronę Scorpiusa, ale zamiast rozpierającej dumy w jego oczach ujrzał tylko ledwie widoczną aprobatę na tle niewymownego smutku.

Nie miał mu tego za złe - ani wtedy, ani przez cały czas, kiedy jego brat zachowywał się dość… zmiennie. Fakt, że Jared był sześć lat młodszy, nie oznaczał, że nie rozumiał, jak Scorpius się czuje i dlaczego stał się cieniem własnego siebie. Przecież młodszy Malfoy też w końcu stracił swoją ukochaną mamę, ale wiedział, że nie może obnosić się ze swoim smutkiem, bo wtedy inni też są przygnębieni, a tego bardzo nie lubił. Mówiąc inni, miał na myśli szczególnie swojego tatę i brata.

Tęsknił. Brakowało mu rodzicielki w każdej sekundzie życia. Starał się tego nie okazywać i żyć tak, jak robiła cała grupa jego rówieśników. Czasami całkiem dobrze mu to wychodziło, bo gdy oddawał się lekcjom lub spędzaniu czasu z nowymi znajomymi, to myśli nie były aż tak natrętne, a i czas leciał nieco szybciej. Dopiero kiedy przychodził wieczór i wskazówki zegara dziwnie zwalniały, a w ciemności słychać było miarowe oddechy jego współlokatorów, pozwalał, by gorące łzy znaczyły jego policzki, gdy przywoływał do głowy obraz matki.

Momentu, w którym oznajmili mu, że Astoria Malfoy nie żyje, nie pamiętał zbyt dobrze, zapewne przez histerię, w którą wpadł chwilę potem. Płakał przez kilka dni i nocy, co chwila zasypiając i budząc się, popadając przy tym w rozdzierający serce szloch. Mimo to przez okres tych paru dób czuwał przy nim ojciec, tuląc do siebie i powtarzając chłodnym, zmęczonym głosem kojące słowa, które i tak nie przynosiły żadnej ulgi, a w które obaj pragnęli uwierzyć.

Było mu źle, przykro, wręcz ciężko. Słone krople spływające po jego twarzy w pewien sposób oczyszczały jego duszę, ale to i tak nie wystarczało. Snuł się niczym zjawa po pustej rezydencji, nie pamiętając już o beztrosce letnich dni. Uciekał od towarzystwa, chowając się w ciemnych kątach domu, zamilknął, nie chcąc z nikim rozmawiać. Praktycznie zamknął się w sobie, otoczył grubą fortecą. Uciekł w nieznane zakamarki podświadomości, aby jak najskuteczniej odrzucić od siebie rzeczywistość.

Mówiąc poważnie, bez żadnej kpiny, przez kilka dni przywodził na myśl dziecko cierpiące na autyzm - strachliwe, wycofane i milczące. Było to bardzo uciążliwe dla reszty domowników, którzy, de facto, musieli zamartwiać się dodatkowo o niego i, chociaż on sam o tym dobrze wiedział, nie potrafił zachowywać się inaczej. Zupełnie jakby coś wewnątrz jego psychiki uparcie go blokowało.

Ale wszystko to trwało do pewnej nocy.

Po raz kolejny śnił mu się koszmar. Jak zwykle nie było drogi ucieczki. Pędził pośród mroku, co rusz potykając się o wystające kamienie bądź korzenie. W ciemności nie mógł dostrzec nawet swoich palców, ale przed sobą widział jasny punkt, do którego desperacko próbował dotrzeć.

Biegł kilka albo nawet kilkanaście mil, nie wiedział dokładnie ile. Czuł, jak nogi uginają mu się od zmęczenia. Mimo wszystko pragnął czym prędzej zostawić tę czarną pustkę, a migoczące światło stawało się wyraźniejsze, dzięki czemu ujrzał, że plama nie jest jedna, ale aż dwie. Kiedy w końcu się zatrzymał, chcąc odetchnąć, zdał sobie sprawę, że stoi twarzą w twarz z czarną zjawą o iskrzących się niebieską barwą oczach. Nim zdążył cokolwiek zrobić - krzyknąć, zawrócić, upaść, stwór złapał go za gardło długimi, czarnymi szponami.

- Witaj wśród umarłych - zaskrzeczał.

Właśnie w tym momencie zerwał się z łóżka cały zlany zimnym potem. Krzyczał, ale dom okazał się być głuchy na jego wołania, a grube ściany odbijały jego prośby głośnym echem. Czując, że przełyk ma zupełnie suchy od ciągłego nawoływania, postanowił po cichutku udać się do kuchni, aby zaspokoić pragnienie. Nie chciał wykorzystywać do tego biednych skrzatów - one też zasługiwały na odpoczynek.

Wyszedł z pokoju, pamiętając, żeby omijać skrzypiące części podłogi. Na paluszkach pokonał stopnie długich, bukowych schodów, co rusz sprawdzając, czy na pewno jest sam, ale oprócz pustki nie zobaczył nikogo ani niczego.

Zbliżając się do salonu, z którego bliżej było do kuchni, dostrzegł dogasające światło świecy. W lekkiej łunie utworzonej na jednej ze ścian zauważył cień sylwetki ojca, tak bardzo różniący się od tego, który Jared widywał dotychczas. Draco Malfoy, niegdyś dumny i świadomy swych wdzięków oraz wartości, siedział zgarbiony z twarzą w dłoniach na jednej z kanap. Jego ciałem wstrząsały nieopanowane drgawki, a kiedy chłopiec wychylił lekko głowę zza futryny i spojrzał na swojego tatę, uświadomił sobie, że on po prostu płacze.

Wtedy też, po raz pierwszy w swoim krótkim życiu, Jared widział, jak jego ojciec ulega emocjom. I właśnie ten widok skłonił go do podjęcia jednej, z najważniejszych decyzji - postanowił, że sobie poradzi - jeżeli nie dla siebie, to dla swoich najbliższych.

Jednak teraz znajdował się w Hogwarcie, a ciężkie chwile zdarzały mu się częściej, niżby tego rzeczywiście chciał. Oczywiście, nie był z tego dumny i próbował z tym walczyć, ale i tak bardzo często z nimi przegrywał. Pocieszała go świadomość, że za dosłownie kilkoma ścianami znajduje się jego brat, na którego mógł liczyć o każdej porze dnia i nocy, nawet jeśli Scorpius ostatnio zachowywał się dziwnie. Mimo to nie był tutaj sam i właśnie z taką myślą zasypiał co wieczór.

Ranek przyszedł prędko, nawet szybciej, niżby niektórzy chcieli. Powitał wszystkich przyjemnymi promieniami, przebijającymi się nawet przez taflę ciemnego jeziora. Jared właśnie szykował się na śniadanie, zakładając skarpetki i myjąc zęby jednocześnie. Fakt, że biała pasta kapała mu na szatę, zostawiając przy tym jasne plamy, jakoś nie bardzo go poruszał, bo przecież znajdował się w Hogwarcie, a proste zaklęcie Chłoszczyść opanował w ciągu dwóch dni.

- Nie możesz robić najpierw jednej rzeczy, a później drugiej? - zagadnął Martin Pierce, jeden ze współlokatorów, a zarazem kolegów Jareda. Malfoy polubił go od pierwszej chwili ich znajomości, mimo dość specyficznego humoru chłopaka. I nawet jeśli w szkole przebywali niespełna miesiąc, świetnie się razem dogadywali.

Martin pochodził z zamożnej rodziny, która dopiero od niedawna wywierała jakikolwiek wpływ na brytyjski świat magii. Był dość wysoki jak na swój wiek, mniej więcej wzrostu młodego Malfoya, który też znacznie przewyższał innych chłopców w tym samym wieku, aczkolwiek w przeciwieństwie do niego, Martin  posiadał kruczoczarne włosy, ciemnobrązowe oczy, ale jasną cerę. Z pewnością można by określić go jako chłopaka przystojnego, o ile o jedenastolatku można tak w ogóle powiedzieć.

- Nie mogę nie robić dwóch rzeczy na raz, bo ty przesiadujesz w łazience większość poranka - odparł spokojnie Jared, podstawiając przy tym pod brodę dłoń, która miała zapobiec skapywaniu pasty na podłogę - niestety, z marnym skutkiem.

- Cóż, zawsze możesz wcześniej wstawać.

Ha!, z pewnością by to robił, gdyby nie fakt, że zasypiał o trzeciej w nocy i trzy godziny snu w żaden sposób nie przynosiłyby mu odpoczynku.

Razem udali się do Wielkiej Sali, aby zjeść śniadanie. Przez całą drogę Jared uważnie obserwował mijanych przez siebie ludzi, w poszukiwaniu sylwetki Scorpiusa - taki miał już nawyk - zawsze chciał się przywitać.

Kiedy usiedli przy stole kilka osób przywitało się z nimi skinieniem głowy, ale większości z nich świeżo upieczony Ślizgon nawet nie znał. Nałożył na swój talerz sporą porcję gorącej jajecznicy, a także tosty posmarowane już lekko stopionym masłem. Niemalże od razu zabrał się za jedzenie, bo czuł, że żołądek przykleił mu się do kręgosłupa. Jednym uchem przysłuchiwał się rozmowie podekscytowanych kolegów, którzy rozprawiali o naborze do drużyny w quidditchu.

- Odbywają się w tym tygodniu! Widzieliście informację?! - krzyknął Jack Dylan. - Ja na pewno idę się zapisać! Ojciec zawsze mi mówił, że dobrze gram! - Przy tym żywym zapewnianiu o swoich umiejętnościach i gestykulacji, o mało nie wytrącił siedzącemu obok Adamowi Nellowi widelca z kiełbaską.

- Uważaj trochę - warknął tamten.

- Ja też pójdę, spróbować nie zaszkodzi - zadumał się Aaron Wildfire, apatyczny chłopiec o dużym sprycie, inteligencji oraz pomocny, o ile owe działania dotyczyły Ślizgonów.

- O, to super, że idziecie, bo bałem się, że będę musiał iść tam sam! - odezwał się tym razem pierwszak trochę przy kości, o licznych piegach, brązowych włosach i zaciętym wyrazie twarzy.

-Ty? - parsknął lekceważąco Martin, siedzący naprzeciw niego. - Forward, zapomnij, ciebie nie wezmą. Jesteś za gruby i powolny. Możesz zostać co najwyżej maskotką drużyny, ale to też, jeśli ci się poszczęści - dodał z chytrym uśmieszkiem.

- Ty za to jesteś za głupi - odwarknął zdenerwowany Daniel, pąsowiejąc przy tym na całej twarzy i o mało co nie rozlewając przy tym stojącej obok niego herbaty.

- Ja tam się nie wybieram. Quidditch mnie nie kręci, poza tym, nie lubię sportu - powiedział ze spokojem brunet, odchylając się trochę do tyłu i prostując sobie plecy. Zamieszał łyżeczką w swoim pucharku. - A ty? - zagadnął. - Idziesz wziąć udział w nowym naborze? - Szturchnął przy tym Jareda w ramię, aby zwrócić na siebie uwagę.

W zasadzie to kompletnie o tym nie myślał. Wydarzenia ostatnich tygodni skutecznie i całkowicie zajęły jego głowę, odciągając go od codzienności, dlatego też ani przez moment nie brał takiej możliwości pod uwagę. Poza tym, to i tak było nierealne - tylko jednemu nowicjuszowi w historii udało się tego dokonać i raczej nikt takiego debiutu nie powtórzy - przynajmniej w najbliższym czasie, dopóki świat nie powoła nowego super-bohatera.

- Raczej nie. Może w następnych latach. Z resztą, ja pewnie i tak nie miałbym do tego talentu - mruknął Jared, wzruszając przy tym lekceważąco ramionami. - A i tak mało możliwe, żeby wzięli do drużyny pierwszaka. Dlatego chłopaki, bez obrazy, ale nawet się nie łudźcie - dodał, zwracając się do ożywionego towarzystwa. Zrobiło mu się ich trochę żal, kiedy zobaczył wymalowany na ich buziach zawód po tym, co powiedział.

- Co ty mówisz - zaczął Martin. - Twój ojciec był niezłym graczem, tak samo jak Scorpius, słyszałem, że też nieźle lata. Swoją drogą, skoro jest taki dobry, to nie wiem, dlaczego zrezygnował.

Może dlatego, że nasza mama umarła, pomyślał Jared, ale powstrzymał się od powiedzenia tego na głos.

Pierwszą lekcją była transmutacja, którą blondyn polubił już podczas pierwszych zajęć (w przeciwieństwie do brata i ojca, których uczucia względem tego przedmiotu były kompletnie odwrotne). Z ochotą uczestniczył w każdych lekcjach, uważnie rozwiązując zadania i ćwicząc nowe formuły. Ponad to uważał, że profesor Sayfred była całkiem ładna, choć wymagająca, co jeszcze bardziej umilało mu spędzany na nauce czas. Zawsze skrupulatnie sporządzał notatki i aktywnie uczestniczył w wykładach, dzięki czemu zdobywał dodatkowe punkty dla swojego Domu, które, jak się dowiedział, jego rodzony brat regularnie tracił za zaniedbywanie przedmiotu i pyskówki do nauczycielki.

- Co za nudy. Nie chce mi się tutaj siedzieć.

Jared spojrzał w bok i omal się nie roześmiał, widząc pełną cierpienia i znudzenia twarz Martina. Wzruszył na to ramionami w geście bezradności i z powrotem wrócił do przerwanego zajęcia, jakim było rozpisywanie schematu przebiegu transmutacji trzech myszy w skromny serwis do kawy.

- Chodźmy stąd - szepnął błagalnie Pierce, jedną ręką zasłaniając ziewnięcie. - Zaraz tutaj zasnę.

- Przymknij się, bo…

- Jakiś problem, panowie?

Tuż nad ich głowami pojawiła się profesorka. Tym razem miała tak groźną minę, że obydwoje omal się jej nie wystraszyli.

- Przepraszam - zaczął Martin - ale bardzo boli mnie głowa oraz brzuch, dlatego pytałem Jareda, czy nie uda się ze mną do skrzydła szpitalnego, ponieważ ja wciąż nie pamiętam drogi.

- Hmmm, doprawdy… - zadumała się nauczycielka, uważnie lustrując Pierce’a, jakby chcąc się upewnić, czy przypadkiem nie udaje. Jednak na jego grymas na twarzy i słaby głos sprawiały, że rzeczywiście wyglądał na chorego. Co jak co, ale aktor z niego niezły, rzuciło się na myśl siedzącemu obok Malfoyowi. - W takim razie idźcie teraz, bo nie mam czasu na ewentualne niańczenie ciebie. Twój kolega pójdzie z tobą, skoro sam masz problemy.

- Dziękuje - odparł cicho brunet, zabrał swoje rzeczy z ławki i razem ze swoim towarzyszem opuścili salę. Kiedy tylko drzwi się za nimi zamknęły, wybuchnęli gromkim śmiechem.

- Pogięło cie? Wiesz co by było, gdyby przyłapała nas na kłamstwie? - zapytał z wyrzutem Jared między kolejnymi salwami śmiechu. - Szlaban do końca roku!

- Daj spokój. Przecież nas nie sprawdzi. - Lekceważący ton chłopaka idealnie przedstawiał jego stosunek do całej sytuacji. - A teraz przynajmniej mamy chwilę wolnego zanim zaczną się zaklęcia. No chodź - szarpnął blondyna za rękę - mam w kufrze jeszcze kilka czekolad z Pokątnej.

Rzeczywiście, Jared zapomniał, co to znaczy coś spsocić albo po prostu wyluzować, pomimo tego że wciąż jeszcze był dzieckiem. Nie pamiętał także, kiedy ostatnio tak szczerze się śmiał lub coś zbroił, dlatego incydent związany z opuszczeniem lekcji aż nadto mu się spodobał (nawet jeśli było to nie do końca legalne). Zdawało mu się, że na ramionach siedzą mu aniołek i diabełek, które na przemian próbują dojść do głosu, dyktując mu, czy to, co zrobili, było dobre, czy złe, bo przecież był to początek roku, w dodatku pierwsza klasa, i wypadało chociaż na początku sprawiać dobre wrażenie.

Tym razem jednak wygrał diabeł, a na barku Jareda wykonał triumfujący taniec.

Chłopak uśmiechnął się do Martina.

- No, zapowiada się ciekawy dzień…

Niestety, ku ich zdziwieniu, reszta rana i południa minęła im wyjątkowo zwyczajnie - wręcz irytująco. Z wyjątkiem incydentu, który miał miejsce na pierwszej lekcji, nic szczególnego się nie wydarzyło.  Na drugiej lekcji mieli do zapamiętania teorię, którą całą grupą musieli powtarzać siedem razy, bo według profesora dopiero po tych kilku razach ich mózg wszystko przyswoił. Na zielarstwie  oglądali obrzydliwe robactwo, a na ochronie przed czarną magią notowali niebezpieczne skutki użycia pewnych zaklęć i klątw.

Około godziny siedemnastej, kiedy Jared siedział w pokoju wspólnym i mazał po kartce, zamiast pisać wypracowanie na temat dzisiaj poznanych owadów, zauważył Scorpiusa wychodzącego z holu prowadzącego do dormitoriów starszych roczników. Już chciał pomachać mu na przywitanie, bo przecież przez cały dzień próbował wypatrzeć go w tłumie, ale od razu zauważył, że jest w jego zachowaniu coś, co do niego ewidentnie nie pasuje. Dopiero po chwili uważnego przyglądania się dostrzegł, że jego brat ma jeszcze bardziej nienaturalnie bladą skórę, prawie przeźroczystą, ciemno-fioletowe sińce pod oczami i nieobecny wzrok, błądzący na boki. Barki także miał mocno przygarbione, co jeszcze mocniej zaniepokoiło Jareda - wydawał mu się przez to kilka lat starszy, jakby jakiś ogromny ciężar przygniatał go do ziemi.

Machinalnie odrzucił od siebie pergamin wraz z piórem, chcąc zerwać się z zajmowanej kanapy i czym prędzej popędzić za bratem, ale czyjaś silna dłoń skutecznie mu to uniemożliwiła.

- Zostaw.

Odwrócił głowę i spojrzał z wyrzutem na Drefana, który stał nad nim, bacznie go obserwując. Prychnął na to lekceważąco, próbując wyrwać się z jego uścisku.

- To boli - warknął z urazą.

Zabini poluźnił nieco palce, ale nie zdjął ich całkowicie z jego ramienia. Cały czas uważnie lustrował go wzrokiem, jakby chciał się upewnić, czy Jared go posłucha.

- Nie idź za nim. On musi być teraz sam.

W głosie Drefana było coś, co przestraszyło młodego Malfoya. Pobrzmiewała w nim konsternacja, strach i troska, oraz coś jeszcze, czego Jared nie potrafił zdefiniować.

Znał Zabiniego od kiedy tylko pamiętał (czyli od zawsze, biorąc pod uwagę fakt, że dzieci zaczynają być świadome między drugim a trzecim rokiem życia) i lubił go. Traktował go nawet jak drugiego starszego brata, dlatego nie miał wątpliwości, że wszystkie jego działania, nawet te denerwujące, były podyktowane chęcią pomocy, a nie zaszkodzenia. Mimo to teraz był zły, wręcz wściekły, że chłopak nie pozwolił mu podążyć za bratem i dowiedzieć się, co się wydarzyło.

Zabolało go to, że znów nikt nie chce wyznać mu prawdy.

- Dlaczego ja nigdy nic nie wiem!? - krzyknął oskarżycielsko w stronę Zabiniego, dźgając go palcem w klatkę piersiową. Kilka osób przebywających w pomieszczeniu obejrzało się na nich z zaciekawieniem, ale jak tylko napotkali spojrzenie Drefana, od razu wrócili do swoich spraw.

- Nie rozumiesz… - zaczął spokojnie, ale Jared mu przerwał.

- Oczywiście!  Ja nigdy nic nie rozumiem! - Też mi coś!, pomyślał. Rozumiem wiele rzeczy, ale wszyscy zawsze mnie pomijają. To, że jestem wiele młodszy, nie oznacza, że jestem głupi!

- Młody, proszę cię, nie utrudniaj.

Zabini nie przywykł do błagania, a szczególnie takich małych dzieciaków, jakim był Jared, ale to było zupełnie coś innego. Schował ręce do kieszeni swoich spodni, ponawiając przy tym próbę przekonania chłopca.

- Nie możesz na razie wiedzieć. Jeszcze nie teraz…

- Jak zwykle…

- Na Merlina! Jared! - krzyknął Drefan, powoli tracąc cierpliwość. - Możesz przestać zachowywać się w ten sposób?! Scorpius musi przemyśleć kilka spraw, a ty swoim marudzeniem w tej chwili mu nie pomożesz! Twój brat potrzebuje SAMOTNOŚCI - specjalnie zaakcentował ostatnie słowo. - Uszanuj to! Przecież jesteś jego rodziną, daj mu odetchnąć!

Jared spojrzał na niego zły, poniżony i obrażony - przypominał w tym momencie zbitego psa.

- Odczep się - mruknął lodowatym tonem, odwracając się na pięcie. Swoje kroki skierował ku wyjściu na korytarz, ale nie po to, by znaleźć Scorpiusa.

Kiedy już znalazł się w wilgotnym i chłodnym tunelu, czuł gorycz i strach wskutek przebytej rozmowy, a dobry humor prysł niczym mydlana bańka. Znów jego głowę opanowywały przykre i jednocześnie natrętne wspomnienia, którymi nasiąkał niczym gąbka wodą.

Gdzieś w głębi duszy wiedział, że Drefan miał rację, ale był zbyt uparty, aby przyznać się samemu sobie. Ponad to po raz kolejny Zabini udowodnił, że jest oddanym przyjacielem Scorpiusa, ale przecież Jared był jego bratem i powinien wiedzieć, co się dzieje. Tak właśnie sobie postanowił - dowiedzieć się, co jest przyczyną takiego zachowania Scorpiusa.

Nieważne, za jaką cenę.

~*~

 Wiem. Wstyd i hańba. Nie będę tego komentować, naprawdę. I tak chyba nie ma czego. Dodaje rozdział po tak długim czasie, ale z drugiej strony cieszę się, że w ogóle on powstał.
Dziękuje Beatrice, która bardzo się przy tych wypocinach napracowała. Wierzcie mi, nie ma lepszej bety.
Dziękuje też Shy, bo wykonuje dla mnie nowy szablon, a wcale nie musi.

Jedna mała zmiana - zainspirowała Pieśnią Lodu i Ognia na samym początku każdego rozdziału będę pisała, czyją perspektywę w danym rozdziale opisuję.
W tym przypadku to był Jared.

Pozdrawiam i przepraszam tę niewielką garstkę osób, która czyta jeszcze to opowiadanie.
Wszelkie wasze nowe wpisy będę nadrabiała w weekendy, bo teraz żyje hasłem MATURA.

Rozdział dziewiąty; Krótka historia o Życiu, Losie i Przeznaczeniu.

Życie nie jest łatwe, a ten, kto tak uważa, musi być  naprawdę odważny. Idąc w parze z Losem, który rozdaje ludziom własne karty, tworzy niesamowicie skomplikowany duet. I wszystko zależy od ich humorów: jeśli mają dobre dni są łaskawi i hojni - pozwalają wtedy ludziom czerpać jak najwięcej przyjemności z sensu egzystencji. Ale nie trwa to długo i kiedy wracają do ponurych nastrojów, potrafią być naprawdę wredni, czasem wręcz bezlitośni. Chorą przyjemność sprawia im obserwacja istot, które z ogromnym trudem pokonują przeciwności dla nich przygotowane. Widząc osoby silne i zdeterminowane, podrzucają im pod nogi jeszcze więcej grubych kłód, które nie tak łatwo przepchnąć jest z drogi. Śmiejąc się chytrze, wystawiają ludzi na próbę, sprawdzając, jak długo wytrzymają walące się na ich głowy życie.

Wszystko ma jednak swoją słabość, a w przypadku historii Życia i Losu jest nią Przeznaczenie. Nieposkromione i wolne krzyżuje wszelkie złe intrygi tamtej dwójce, chroniąc, ale też niekiedy raniąc, nieświadomych niczego ludzi. Jest piękne w swoim uosobieniu i trosce o każde istnienie, chociaż nie zawsze działa na korzyść. Mimo wszystko bardzo się stara przy pisaniu scenariuszy i ukazywaniu każdemu z osobna jego własnej drogi. Przeznaczenie musi być także bardzo skupione i skrupulatne w tym, co robi. Oczywiście popełnia wiele pomyłek, które czasem odbiją się tylko cichym echem, niewiele szkodząc, ale zdarzają się także te większe błędy, których odwrócenie jest niemożliwe, a których konsekwencje są tragiczne w skutkach.

Przeznaczenie, niekiedy zbyt zmęczone ciągłą pracą, nie zastanawia się nad tym, co pisze i w karcie jednego człowieka potrafi wypisać setki przykrych sytuacji. Ale zaraz, chcąc się zrehabilitować, podarowuje pasma szczęścia i beztroski, aby jak najlepiej pomóc skrzywdzonej przez nie osobie.

Walka między tymi przeciwnościami - Życiem, Losem i Przeznaczeniem - często bywa nierówna, ponieważ wszystkie z nich są bardzo uparte i silne. Pragną postawić na swoim, bo wierzą w swoje racje. Kiedy Życie i Los postanawiają coś spocić, Przeznaczenie, jako to bardziej rozsądne, za wszelką cenę stara się im pokrzyżować plany, pisząc w swoim skoroszycie zupełnie inne zakończenie. Zazwyczaj musi się przy tym bardzo spieszyć, dlatego też słowa przez nie kreślone nieraz są niewyraźne i krzywe, co też nie działa na korzyść tym, których aktualnie chce się ochronić. Ale pamiętajmy, że mimo to ciągle bardzo się stara, nawet jeśli jego działania nie zawsze sprawiają nam radość.

Scorpiusowi ciągle rzucano kłody pod nogi - i nie wiadomo, czy było to zwykłą premedytacją czy tylko przyzwyczajeniem. Owszem, radził sobie z tym, raz szybciej, raz wolniej, ale też każda taka przeciwność pozostawiała szramę na jego sercu, która lekko podrażniona, zaczynała obficie krwawić.

Pierwszą taką chwilą była śmierć jego matki - co gorsza (albo tym lepiej), nie pamiętał na dzień dzisiejszy z tego okresu już niemal niczego, choć wydarzenie miało miejsce zaledwie kilka tygodni temu. Czarna dziura opanowywała jego umysł w momencie, kiedy tylko próbował sobie cokolwiek przypomnieć - twarz ojca, oczy Jareda, czy samego siebie i kilka późniejszych dni, które były dla niego koszmarem. 

Wiedział jednak, że bardzo wtedy cierpiał oraz jak bardzo był słaby. Gdy myślał o tym, towarzyszyło mu tylko uczucie nicości i kompletnej beznadziejności, którą dał radę pokonać i ruszyć przed siebie. Bo był silny. W głębi duszy istniał jako wojownik walczący o swoje życie, cele i pragnienia. Nie chciał dać się pokonać własnemu załamaniu, trwającemu zaledwie chwilę. Upadł, ale podniósł się. Sięgnął dna, ale wybił się na powierzchnię.

I jak już po tych wydarzeniach pewnie stanął na nogi, znów coś zachwiało jego równowagę. Sytuacja z Katherine ponownie rozdrapała ranę w jego sercu, która niedawno ledwo zakrzepła. Wiedział, że wszystko, co wspólnie robili, nie powinno mieć miejsca, ale był także świadomy, że uczucia człowieka są zarówno jego siłą, jak i słabością oraz że niekiedy trudno jest się im przeciwstawiać. Poprzysiągł sobie i przyjacielowi, że nic co dotyczy dziewczyny, nie zatoczy już koła… I skłamał. Ale naprawdę nie potrafił z tym walczyć - nawet jeśli ranił przy tym ważne dla siebie osoby.

Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Drefan także darzył dziewczynę ogromnym uczuciem. Ale ani to, ani złożona obietnica, nie powstrzymały Scorpiusa przed próbą zdobycia Katherine. Wiedział też doskonale, że wszystko, co robił, było niewłaściwe, ale jak zahipnotyzowany brnął w coś, co nigdy nie miało racji bytu.

I tutaj właśnie w swych zapiskach poplątało się Przeznaczenie.

Drefan kochał Katherine, Scorpius kochał Katherine, a Katherine… kochała ich obu. I także w żaden sposób nie mogła nad tym zapanować, szczególnie, że obydwoje bardzo się o nią starali. Nie myślcie, że była ona bez serca, bądź też wredną suką. Nie, wręcz przeciwnie. Jej serce było tak wielkie, pełne dobroci i uczucia, że przez długi czas nie była w stanie uświadomić sobie, którego z nich kocha bardziej. Aż w końcu pewnej nocy zrozumiała, że jej emocje są wręcz paradoksalne, ponieważ nie wyobrażała sobie życia zarówno bez Scorpiusa, jak i bez Drefana.

Czy już rozumiecie, dlaczego żadne z nich nie mogło być ze sobą szczęśliwe?

Teraz, chwiejąc się tak na własnych nogach, Scorpius przemierzał chłodne korytarze Hogwartu. Wydarzenia sprzed kilku dni powoli odchodziły w niepamięć, ale tylko do czasu, kiedy nie przywołał do głowy obrazu cierpienia w oczach dziewczyny oraz tej bezsilności, której tak bardzo nienawidził. Umiłował sobie ciszę. Polubił też samotność, co niegdyś było wręcz nie do pomyślenia, bo Scorpius nigdy nie stronił od dobrej zabawy i towarzystwa swoich przyjaciół. Najwidoczniej jednak potrzebował tego, świadomie skazując się na czasowe odosobnienie.

Musiał sobie wszystko poukładać, a do tego potrzebna mu była chwila wytchnienia, w której nikt nie prawiłby morałów ani nie dawałby cudownych rad. Poza tym, Drefan także odpowiadał mu dość zdawkowo i od kilku dni unikał jego towarzystwa, co Malfoyowi w żaden sposób nie pomagało.

Westchnął. Miał siedemnaście lat, a po prostu czuł się zmęczony. Odnosił wrażenie, jakby rzucono mu na plecy ogromny ciężar, którego w żaden sposób nie mógł zdjąć. Przygniatało go sumienie i odpowiedzialność za wszystkie czyny, nawet te nie swoje. Miał żal do siebie, że nie potrafił uchronić się przed wydarzeniami kilku ostatnich miesięcy. Ah, jak bardzo by chciał popaść w wieczne zapomnienie.

Zadrżał, kiedy chłodny powiew wiatru ukłuł jego nagą skórę. Chłopak nie zauważył nawet, jak przechodząc przez główne wyjście, znalazł się na dworze. Był już początek października, a pogoda stawała się typowo jesienna. Liście powoli zmieniały swoje barwy z soczystych zieleni na żółcie, brązy i czerwienie. Korony drzew, muśnięte jeszcze słońcem dawnego sierpnia, powoli z pomarańczowych stawały się brunatne i suche, jakby zasmucone zbliżającą się niebawem zimą. Trawa znacznie się przerzedziła, sprawiając, że ziemia w większości pokryta była tylko piaskiem i gliną. Nawet spoglądając na niebo, można było dostrzec zbierające zapasy ptaki czy zasnuwające słońce szare chmury.

Opuszczając rękawy bluzy i zarzucając na głowę kaptur, Scorpius powoli ruszył naprzód, kierując się w stronę ruin niewielkiej chatki Hagrida, gajowego, który tuż po Wielkiej Wojnie opuścił tereny Hogwartu w poszukiwaniu swoich krewnych. Wielokrotnie słyszał od ojca różne historie na jego temat, niektóre zabawne, a niektóre aż przerażające i zazdrościł, że nie dane było mu poznać tego wspaniałego człowieka. Tak się też momentami zastanawiał, że owo miejsce, za czasów, kiedy do szkoły uczęszczał jeszcze Draco Malfoy, było bardziej radosne i interesujące, nawet pomimo grozy rzucanej na świat przez Lorda Voldemorta.

Oczywiście Scorpius bardzo kochał Hogwart i dalej uważał go za niezwykły. Pamiętał pierwsze dni, kiedy z zachwytu nie mógł wieczorami zasypiać i wspólnie z Drefanem wymykał się na niedozwolone przechadzki po zimnych korytarzach. Najbardziej fascynowały ich obrazy, z którymi często rozmawiali. Między innymi dzięki temu szybko odkryli wejście do hogwarckiej kuchni, gdzie zawsze byli miło witani przez pracujące skrzaty.

Uśmiechnął się na to wspomnienie - tak samo zachowywał się teraz Jared, którego Scorpius codziennie obserwował. Starszy Malfoy dostrzegał w nim fascynację i niewysłowioną radość, która biła od niego jasną poświatą. Cieszył się, że jego młodszy braciszek radzi sobie ze wszelkimi złośliwościami - nie tymi od strony ludzi, bo nie było ich wcale, ale tymi od życia, które nie oszczędza nikogo.

Usiadł na dużym granicie, który teraz jako odłamek leżał kawałek dalej od rozpadającej się konstrukcji domu gajowego. Przymknął powieki, jednocześnie kierując twarz do zachodzącego słońca, by ciepłe promienie ogrzały jego blade policzki. Oddychając głęboko, wdychał zapach niecodziennych roślin i lekkiego wiatru, który muskał jego skórę. Potrzebował chwili takiego wytchnienia i przyjmował ją z niewymowną wdzięcznością.

Błogi spokój rozlał się po jego ciele. Napięte mięśnie uległy rozluźnieniu, a wszelkie myśli po prostu gdzieś odpłynęły. Czuł się cudownie. Jakby otoczony bańką szczęścia, nagle przestał się wszystkim przejmować. Nic go w tym momencie nie dotyczyło. Urzeczony wewnętrzną, miłą pustką oddał się temu uczuciu bez reszty. Miał wrażenie, że frunie. Jego palce dotykały aksamitnych chmur, a druga dłoń sięgała niebios.

Nie chciał uciekać z tego świata, który nagle okazał się dla niego zbawienny. Pragnął tkwić w tej nicości, dającej jego duszy tak potrzebny odpoczynek.

Kiedy jednak otworzył w końcu oczy, ujrzał na horyzoncie zniekształcone kształty. Widział je już wcześniej. Czarne plamy ze skrzydłami, które teraz, stojąc bliżej, rozpoznawał. Nigdy wcześniej nie znał takich istot. Zataczając kółka, były jednocześnie dumne, ale też smutne, z przygarbionymi karkami. Wydawały z siebie krótkie skrzeki i piski, pełne wielkiego bólu i cierpienia - takiego, jakiego nawet Scorpius sobie nie wyobrażał.

Zerwał się na równe nogi widząc, jak te nadprzyrodzone istoty wlatują w czerń Zakazanego Lasu. Zdziwiony własną reakcją nie oponował, kiedy jego nogi poniosły go biegiem przez granicę ciemnych drzew. Im głębiej zapuszczał się w to miejsce, tym bardziej było ono mroczniejsze i straszne, ale zdawał się tego w ogóle nie zauważać. Omijając krzaki i wystające korzenie, kierował się w stronę miejsca, gdzie wydawało mu się, że ujrzy skrzydlate stworzenia.

Kropelki potu ściekały mu po skroniach, ale szybkim ruchem dłoni starł je ze swojej skóry. Spazmatycznie oddychając, gnał tak szybko, jak jeszcze nigdy dotąd, pomimo tego że coś w głowie podpowiadało mu, że jest to zły pomysł. Im bliżej, tym bardziej świadom był niebezpieczeństwa, jakie może na niego czyhać w każdym zakamarku tego miejsca, ale nie przejmował się tym. Biegł dalej.

Aż nagle stanął jak wryty. Oniemiał z wrażenia, kiedy jego oczom ukazał się tak niesamowity widok.

Było ich multum. Czarne kościste konie, którym z łopatek wyrastały długie skrzydła, pokryte cieniutką błoną, miejscami podziurawioną. Nie miały grzyw. Ich chrapy były rozwarte, wypełnione zakrzepniętą krwią, która ściekała im także po chudych szyjach, zniszczonych nogach i bliznowatych pęcinach. Ruchy tych istot były powolne, wręcz wymuszone, a one same sprawiały wrażenie cierpiących i skrzywdzonych.

Ale i tak najgorsze były ich oczy - czarne jak smoła, nie sposób było rozróżnić tęczówki  od źrenic, u niektórych zaszyte były mleczną mgłą. W kącikach ich powiek i na niewielkich rzęsach zastygły rubinowe krople, iskrzące się w bladych promieniach chowającego się słońca. Wyrażały ogromny smutek, zmęczenie i gehennę. Scorpius nie potrafił sobie wyobrazić, cóż te istoty musiały przechodzić.

Urzeczony tym wspaniałym, a jednocześnie bolesnym widokiem ruszył w głąb niewielkiego stada ponurych stworzeń. Znów poczuł się błogo i wspaniale, choć z drugiej strony czuł rozpacz stworzeń. Obserwował z uwagą ich zachowanie - zarówno tych starszych, jak i małych, jeszcze radosnych, a one odwdzięczały mu się tym samym. Nie atakowały go, po prostu obserwowały z cichym spokojem, jakby w oczekiwaniu na kolejny ruch. On też nawet nie spostrzegł, kiedy przystanął, a dwójka małych źrebiąt żwawym kłusem podbiegła do niego, ocierając mu się o pas.

Niepewnie wyciągnął rękę, która nagle zastygła w bezruchu. Chciał ujrzeć zgodę w oczach tych zwierząt, zanim cokolwiek zrobi. Nie czekał na nią długo - maleństwo samo wetknęło pysk w jego drżące dłonie, wydając z siebie przy tym ciche westchnienie ulgi.

Skóra była delikatna i zimna - Scorpius miał wrażenie, jakby dotykał kostek lodu. Czuł między palcami wystające kości i żyły, w których pulsowała krew. Uniósł głowę do góry, aby spojrzeć na resztę, która teraz zbliżyła się do niego. Ostrożnie zrobił krok w przód, aby podejść także do innych, ale te, jakby wystraszone, wyprzedziły jego myśli, cofając się.

- Niesamowite.

Nie wiedział, czy nazwać to zachwytem, oczarowaniem, czy zwykłą ciekawością. W tym momencie wszystko inne przestało mieć znaczenie - liczyły się tylko te przedziwne stworzenia, które blondyn widział po raz pierwszy w życiu.

Okręcał się o trzysta sześćdziesiąt stopni w jednym miejscu, żeby nie spłoszyć ich niepotrzebnie. Z uwagą lustrował ich reakcje, wsłuchiwał się w świszczące oddechy i oglądał własne odbicie w ich bezdennych oczach.

- Powinieneś już iść, Scorpiusie Malfoyu. Zakazany Las o tej porze to nie jest dobre miejsce dla młodego czarodzieja.

Głos, który rozległ się w jego głowie, wbił się w jego mózg jak tysiące małych szpilek. Było to uczucie o tyle nieprzyjemne, że Scorpius lekko się zgiął, łapiąc się za głowę. Dopiero po chwili, kiedy ból odszedł, zdołał wyprostować swoje plecy - wtedy też stanął oko w oko z największym i najstraszniejszym w jego mniemaniu dzieckiem natury. Potężny skrzydlaty koń stał przed nim dumnie prężąc swoją szeroką, a jednocześnie zniszczoną szyję. Grzebał w miejscu kopytem i parskał głośno chrapami, aż powstałe strupy odpadały na boki. Malfoy cofnął się wystraszony. Nie widział żadnej drogi ucieczki.

- Czym wy jesteście? - spytał, ale jego głos wydał się niczym pośród odgłosów mrocznego lasu. Dygotał na całym ciele, nerwowo rozglądając się na boki. Po raz kolejny był bezradny.

- Nie obawiaj się nas, przyjacielu. Nie skrzywdzimy ciebie, dopóki ty nie zranisz nas. Jesteśmy martwymi wśród żywych, cieniami nocy za dnia. Pragniemy odkupienia za winy, których nigdy nie popełniliśmy. Dajemy szczęście innym własnym kosztem, stopniowo się rozpadając. Śmiech wśród żalu, uśmiech wśród łez, nadzieja wśród zwątpienia. Nie skrzywdzimy ciebie, dopóki ty nie zranisz nas.
Ale teraz już odejdź, zanim zło tutaj cie dzisiaj dopadnie, bo nie pomożemy ci. Coś, co jest martwe, nie może poświęcić się za żywego.

- Czy będę mógł tu jutro wrócić? - To pytanie wypowiedział prędzej, niż zdołał pomyśleć. Nagle tysiące myśli napadło jego głowę, a on poczuł, jak jego ciało oblewa gorączka i wielki chaos. Potrząsnął głową i potarł swoje ramiona, ponieważ przeszedł go nieprzyjemny dreszcz dziwnego podniecenia, ale też obawy.

- Idź już.

Nawet nie spostrzegł, jak pędził tą samą drogą, którą przybył. Nie zastanawiał się też, skąd pamięta ją tak dobrze, skoro wcześniej biegł, nie zwracając uwagi na żadne detale. Czuł gdzieś za sobą obecność  nie tylko tych cudownych stworzeń, ale też innego zła, czyhającego gdzieś w mroku.

Błonia także pokonał w zastraszającym tempie. Zmęczenie było mu niestraszne, chociaż czuł jak trzęsą mu się nogi i ręce, a łydki dopadały pojedyncze skurcze. Niebo już dawno zasnuło się zmierzchem, a zamek już z daleka błyszczał oświetlony setką jasnych świec.

W budowli mijał zaskoczonych uczniów, którzy najwyraźniej kierowali się na kolację. Zapominając o głodzie, przeciskał się między nimi, na co reagowali cichymi przekleństwami bądź uwagami odnośnie braku kultury. Zupełnie to ignorując, skierował się w stronę lochów, a następnie przechodząc przez Pokój Wspólny, jak burza wpadł do swojego dormitorium.

- Drefan! - zawołał i dopiero poczuł stratę sił. Osunął się na podłogę zupełnie pozbawiony tchu, a przed oczami pojawiły mu się tysiące ciemnych plamek. Wychodzący w tym czasie z łazienki brunet o mało nie dostał zawału.

- O Merlinie! Scorpius! Co ci się, cholera jasna, stało?! - krzyknął wystraszony, w mig znajdując się przy blondynie. Złapał go mocno pod pachy i posadził na swoim łóżku. - Gdzież ty się, do cholery, podziewał?!

- Daj mi swoją książkę od Opieki nad Magicznymi Stworzeniami - wychrypiał cicho Malfoy, starając się łapać jak najwięcej oddechu. Było mu niedobrze, a do tego łapały go skurcze wszystkich mięśni. Drżał z wysiłku na całym ciele, ale nie to było teraz ważne. Zbyt zaskoczony, aby o coś spytać, Drefan sięgnął pod łóżko i wyciągnął gruby podręcznik pokryty cieniutką warstwą kurzu. Scorpius o mało nie wyrwał mu go z ręki.

Swoją drogą, Malfoy zawsze się zastanawiał, dlaczego jego przyjaciel postanowił wybrać jako kontynuację ten przedmiot, skoro nie był on brany pod uwagę w żadnym dobrym zawodzie - no chyba, że ktoś chciał zostać medykiem od spraw magicznych zwierząt, ale taką osobą na pewno nie był Drefan. Scorpius przypuszczał, że była to sprawa pięknej i młodej pani profesor, która choć nieumiejętnie prowadziła zajęcia, to nadrabiała swoim urokiem.

Wręcz nachalnie zaczął kartkować grube tomisko w poszukiwaniu informacji. Kartkował strony niedokładnie, gniotąc rogi lub rwąc krawędzie. Kiedy już chciał zrezygnować i wyrwać się do biblioteki, jego wzrok przyciągnął rysunek, który ujrzał prawie na ostatniej stronie. Drefan spojrzał na niego pytającym wzrokiem, ale Scorpius nie miał czasu na wyjaśnienia. Szybko zaczął lustrować spisany kursywą tekst.

Testrale są jak śmierć. Ponure i tajemnicze kryją się w ciemnych zakamarkach dawno opuszczonych miejsc. Jak cienie śledzą każdy nasz ruch, skupiając się przy tym wyłącznie na momentach, w których jesteśmy naprawdę szczęśliwi, bowiem własnego cierpienia mają aż zanadto. Nie chcą się krzywdzić, a jednak taka jest ich natura - działanie wbrew sobie. Płacząc rubinowymi łzami żałują za swoje grzechy. Przeklinają każdy następny dzień, nie chcąc w nim uczestniczyć. Boją się.

 Czasem wychodzą w blask jaśniejącego słońca. Czujemy wtedy lekki powiew wiatru na swoich karkach, nie zdając sobie sprawy, że to właśnie one w danym momencie starają się odkupić swe winy, pozbawiając nas najboleśniejszych wspomnień. My czujemy się szczęśliwsi - one się rozpadają. Znów płaczą.

Pąsowe, gęste łzy nigdy nie mają końca. Nim dotkną ziemi, krzepną na pęcinach karego stworzenia, tworząc najstraszniejsze bruzdy, jakich nie potrafimy sobie nawet wyobrazić. Dla wielu z nas w takich momentach już są martwe. Może wtedy i my wraz z nimi powinniśmy umrzeć?

Przeczytał tekst kilkakrotnie i dopiero po chwili podniósł wzrok na swojego przyjaciela, który z konsternacją przyglądał się poczynaniom blondyna. Patrzył mu w oczy, jednocześnie przyswajając przeczytane fakty. Dopiero po kilku minutach podniósł książkę na wysokość źrenic Zabiniego, mocnym gestem wskazując staranną kaligrafię i wizerunek stworzenia.

- Widziałem go dzisiaj, Drefan - wyszeptał cicho, walcząc jednocześnie z zwrotami głowy. To, co ujrzał na twarzy kumpla, wcale mu się nie spodobało - zrobiła się ona blada, a czekoladowe oczy wypełniły się strachem i niedowierzaniem. - Co się stało?

Zabini chwiejnie wstał z łóżka i skierował się do małej szafki, z której wyciągnął zamkniętą whiskey. Trzęsącymi się dłońmi otworzył butelkę i przechylając ją do ust, wziął kilka mocnych łyków.

- Nie mogłeś go widzieć, Scorpius - wyszeptał ochryple Drefan, osuwając się plecami po szafie.

- Dlaczego?

Brunet westchnął boleśnie.

- Nie mogłeś, ponieważ testrale ujrzą tylko ci, którzy widzieli czyjąś śmierć.

                                                                       ~*~

            Ten miesiąc był po prostu straszny - co gorsza następny nie wydaje się być wcale lepszy. Mam tyle spraw na głowie, że wieczorem to ja marzę o łóżku i śnie! Wszystko na raz - prawo jazdy, bieżąca nauka, praca w weekend, pomoc w organizacji wymian międzynarodowych, spędzanie czasu z końmi. Mam nadzieję, że czerwiec szybko zleci, bo ja już nie mam siły.

Co do rozdziału - nie miał tak wyglądać, ale doszłam do wniosku, że smęcenie stało się nudne, dlatego powoli wprowadzam kluczową akcję. Może za wcześnie, może nie. Nie wiem. Wiem tylko, że to opowiadanie na pewno nie będzie miało pięćdziesięciu rozdziałów, więc nie ma co się rozwodzić nad nieistotnymi pierdołami :) Tak poza tym, poznaje ktoś tekst z podręcznika napisany już pod koniec rozdziału? Tak mi się tu idealnie wpasował :)

           Za zaległości u Was zabieram się od zaraz. Ze wszystkim chce się wyrobić do końca weekendu, ponieważ od poniedziałku znów zaczyna się maraton z nauką.

            A co do dziesiątego rozdziału - myślę, że pojawi się od dopiero pod koniec czerwca, wcześniej nie dam rady. Idę po drodze jeszcze do szpitala na serię badań, więc ciężko będzie mi znaleźć odpowiednio dużo czasu, aby cokolwiek napisać.

            Niemniej jednak pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie i do napisania! :))))))))))))))))

Rozdział ósmy; przeszłość, która ponownie dała o sobie znać. Część II.

- Czy ktoś mi powie, co tu się, do cholery, wyprawia?! - warknęła rozjuszona Nicci. Chociaż kipiała ze wściekłości, była zupełnie niegroźna, szczególnie w puchowym szlafroku i kolorowej pidżamie.

- Na razie nie musisz wiedzieć - oznajmił Scorpius, równie zirytowany. Usiadł na jednym z krzeseł przy ich toaletce, opierając łokcie na kolanach. Podniósł wzrok na dwie lokatorki, które stały nad nim niczym rozjuszone kotki, tupiąc przy tym nogami. - Mogłybyście z łaski swojej zostawić mnie na chwilę z Blake? To ważne - zaznaczył.

Amelia parsknęła.

- Żarty sobie robisz? Mamy wyjść takie roznegliżowane na korytarz, gdzie powoli każdy się zbiera na śniadanie? Zapomnij.

- Już ty nie rób z siebie takiej cnotki.

- Palant - fuknęła.

Nicci głośno westchnęła.

- Dobra, chodź, pójdziemy do Drefana, on i tak pewnie jeszcze śpi - powiedziała łapiąc pannę Greengrass za rękę, wyraźnie kapitulując. Posłała blondynowi pełne wyrzutu spojrzenie. - Dorośli muszą porozmawiać.

- Szlag by cię Malfoy i te twoje humorki - rzuciła jeszcze Amelia przez ramię, umyślnie trzaskając drzwiami.

Podczas tej krótkiej wymiany zdań Katherine z uwagą przyglądała się Scorpiusowi, milcząc. Kiedy obie jej towarzyszki opuściły dormitorium, w pomieszczeniu zapadła tak niezręczna cisza, że ani on, ani ona, nie wiedzieli, w którą stronę patrzeć, co robić z rękoma, albo w jakiej pozycji się usadowić. Myśli zastępowali innymi, błądząc w świadomości po najmniej istotnych zakamarkach. Atmosfera zrobiła się gęsta, a powietrze duszne. Jeszcze nigdy nie czuli się w swoim towarzystwie tak niekomfortowo.

- No co Malfoy - zaczęła Katherine, kiedy owe milczenie stało się dla niej dość niewygodne. - O czym chciałeś porozmawiać? Bo przed chwilą jeszcze miałeś wiele do powiedzenia - zauważyła wrednie, wychodząc z łóżka. Skierowała się w stronę małej komody, w której trzymała wszystkie swoje ubrania i inne drobiazgi, zupełnie ignorując pełne wyrzutu i zachwycenia spojrzenie Scorpiusa, gdy mijała jego osobę.

- Nie rób z siebie głupiej idiotki - powiedział, kiedy w końcu opanował rozszalałe myśli. - Dobrze wiesz, że to, co się wczoraj wydarzyło, nie powinno mieć miejsca.

Kiwnęła głową, rzucając na łóżko wyjęte z mebla ubrania.

- Nie powinno, ale miało. Poza tym, Scorpius, dobrze wiesz, że chwile słabości się zdarzają. W końcu jesteśmy tylko ludźmi, ale ludzie popełniają błędy.

Każde wypowiadane słowo przechodziło jej przez gardło z wielkim wysiłkiem. Chciała mówić coś innego - chciała, żeby wiedział, że naprawdę jej zależy, że wydarzenie z przed niecałej doby sprawiło, że wszystkie uczucia powróciły, że wróciło pragnie mieć go przy sobie. Ale nie mogła tego zrobić, bo znała konsekwencje.

- Powiedziałem Drefanowi.

Kath na te słowa stanęła w pół kroku, patrząc na twarz chłopaka z wielkim szokiem, złością i zdezorientowaniem.

- Nie zrobiłeś tego - warknęła.

- Przecież i tak jest ci to obojętne.

Sprawa między całą trójką - Scorpiusem, Drefanem i Katherine - była mocno skomplikowana, ponieważ posiadali oni wspólną przeszłość, o której części każde z nich wolałoby zapomnieć. Ale jak to ze wspomnieniami bywa, wracają nagle, niespodziewanie, i chociaż chcielibyśmy się ich pozbyć za wszelką cenę, to zazwyczaj nie możemy.

Sama przeszłość ma to do siebie, że w życiu każdego człowieka pozostawia po sobie pewien ślad. Wszystkie decyzje, które podjęliśmy kiedyś będą mieć wpływ na przyszłość.  Oczywiście, każdy człowiek z uwagą bądź z roztargnieniem, podejmuje pewne kroki, czasami ich potem żałując, uważając je za błąd lub ciesząc się, że sprawy potoczyły się w taki, a nie inny sposób.

Niestety w tym przypadku byłoby lepiej, aby pewne epizody nigdy się nie wydarzyły.

Piąta klasa w Hogwarcie mijała zdecydowanie za szybko. Chociaż uczniowie na co dzień drżeli na myśl o zbliżających się SUM-ach, to teraz ich głowy zaprzątane były przyjemniejszymi sprawami - zbliżały się bowiem święta Bożego Narodzenia, których każdy po prostu nie mógł się doczekać.

W związku z panującą w zamku atmosferą, gdzie nad głowami młodych czarodziei wyrastały jemioły, dzwoneczki wesoło grały, a przyjemny zapach drzewek iglastych pieścił zmysł węchu, nauczyciele postanowili odpuścić chwilowo reżim, wywołany nadchodzącymi egzaminami. Korzystali z tego wszyscy, młodsi i starsi, spędzając miłe popołudnia na wspólnych rozmowach, grach lub spacerach. Oczywiście zdarzały się wyjątki, w których to pojedyncze osoby nie odrywały swej uwagi od książek.

Piątka młodych Ślizgonów siedziała wygodnie na kanapie, w centralnym miejscu pokoju wspólnego Slytherinu, dając tym samym do zrozumienia wszystkim innym, że to oni tutaj rządzą. Nie byli oni jednak nieuprzejmi w stosunku do innych osób należących do tego samego domu, ponieważ szanowali siebie wzajemnie, ale wystarczyło spojrzeć na ich sylwetki i twarze, aby wiedzieć, że podczas ich obecności, na to terytorium się nie wchodzi.

- Jakieś plany na święta? - spytała Nicci w przerwie jedzenia swoich ulubionych orzechów w czekoladzie, które zakupiła przy ostatnim pobycie w Miodowym Królestwie.

- Jak co roku, rodzinnie - westchnęła Amelia, wyraźnie znudzona. Ona, w przeciwieństwie do wesołej panny Flames, z obrażoną miną piłowała idealne paznokcie. - Kompletnie mi się nie chce. Nie lubię tego śniegu, jak i rzekomej „świątecznej” atmosfery, bleh. Wyjechałabym w ciepłe kraje.

- Nie narzekaj, kuzyneczko - odezwał się Scorpius. - Drugi dzień świąt spędzacie u nas, w końcu moja matka nie wyobraża sobie świąt bez swojej siostry. Z resztą, w tamtym roku nie było aż tak źle, kiedy górę nad rozumem naszych rodziców wziął alkohol i mieliśmy pełną samowolkę.

Westchnęła, teatralnie przewracając oczami.

- Co racja to racja - przytaknęła. - A wy? Co robicie? - Panna Greengrass zwróciła się teraz do dwójki pozostałych Ślizgonów, którzy najwyraźniej zbyt zajęci sobą, nie zwracali uwagę na resztę towarzystwa.

- Jedziemy w góry, chociaż wigilię spędzamy w domu – odparł brunet, poprawiając się na oparciu kanapy. Przycisnął siedzącą mu na kolanach dziewczynę mocno do siebie. - Z resztą, Katherine jedzie ze mną - dodał, całując dziewczynę lekko i przyciągając ją bliżej siebie. Odpowiedziała mu uśmiechem.

- Naprawdę, zaraz się porzygam - jęknął Scorpius, udając przy tym odruch wymiotny. Cała pozostała czwórka parsknęła śmiechem.

- To też znajdź sobie miłą towarzyszkę serca. Nicci, nie byłabyś zainteresowana?

Dziewczyna na te słowa zakrztusiła się orzeszkiem.

- Mózg ci zlasowało Drefan od tej miłości? Już wolałabym być starą panną.

- Może i zlasowało, ale jestem szczęśliwy.

Jakby na potwierdzenie tych słów jeszcze raz pocałował siedzącą na jego kolanach dziewczynę, tym razem mocniej i zachłanniej, zupełnie ignorując otaczającą ich resztę.

Eh, zakochani.

Można w to wierzyć lub nie, ale sielanka nie trwała długo. W życiu zawsze musi być najpierw źle, żeby potem było dobrze, a każde szczęście prędzej czy później trzeba przypłacić cierpieniem. I nikt nie jest w stanie się przed tym uchronić, nawet jeśli zawarłoby się pakt z samym diabłem.

Dochodziła północ, a jedynymi dźwiękami zagłuszającymi błogą ciszę wieczora były pohukiwania sów i zderzanie się kropel wody w zaczarowanej fontannie. Jako że była to końcówka czerwca, a dokładniej przeddzień powrotu uczniów do domów, noc była przyjemna i ciepła.

- Wszystko się zmienia, prawda? - zapytała dziewczyna zdławionym głosem, nie zerkając nawet na stojącego przy niej chłopaka. Dłonie trzymane w kieszeniach bluzy zaciskała tak mocno, że robiła sobie krzywdę, wbijając sobie paznokcie w skórę. Pierwszy raz od dawna nie miała pojęcia, jak powinna się zachować. Było to uczucie trudne i irytujące, szczególnie że wiedziała, co zaraz się wydarzy.

- To prawda - przytaknął brunet - ale mam nadzieję, że tylko na lepsze - dodał, uśmiechając się przy tym szeroko. Złożył na czole dziewczyny opiekuńczy, pełen miłości i troski pocałunek, jednocześnie obejmując ją silnym ramieniem, tym samym przyprawiając ją o nieprzyjemny, bolesny dreszcz. Zamrugała kilkakrotnie, aby powstrzymać pieklące się pod jej powiekami łzy, desperacko wierząc, że ten gest jej w tym pomoże. Nie pomógł. Słone krople powoli zaczęły znaczyć na jej policzkach mokre ślady, ale niezauważalnym gestem od razu je starła.

Trzęsąc się z własnej bezradności układała w głowie formułkę, którą za chwilę miała powiedzieć. W jej myślach były to zdania przepełnione szczerością i niekrytym rozgoryczeniem, mające wyrazić realne pożałowanie i przeprosiny. Nad uczuciami czasami nie da się zapanować, a ona właśnie się o tym przekonywała.

Ale przecież była Katherine! Tą bezwzględną, wredną, pewną siebie Katherine, przez niektórych podziwianą, a przez innych uważaną za kompletną bezuczuciową sukę. Rzekomo nie liczyła się ze zdaniem i samopoczuciem innych, więc dlaczego i tym razem miałoby być inaczej? Może dlatego, że wciąż kochała… tylko znacznie mniej.

Przełykając głośno ślinę, ponieważ w przełyku urosła jej wielka gula uniemożliwiająca oddychanie, odwróciła się twarzą do Drefana. Jej serce biło tak szybko i niekontrolowanie, że miała wrażenie, że zaraz wyrwie się z jej piersi. Wyswobodziła się z jego objęć, pozostawiając na jego rozgrzanym torsie jedynie swoją delikatną dłoń. Piękne słowa, które miała powiedzieć, wyleciały jej z głowy, pozostawiając po sobie tylko głuchą pustkę.

Zrobiła krok do tyłu.

- Nie czekaj. Ja nie wrócę.

Nigdy nie zapomni tej gehenny, która w ciągu ułamku sekundy wdarła się w oczy bruneta. Wiedziała, że życie z tym obrazem już do końca swoich dni będzie rozgrzeszeniem za krzywdy, które wyrządziła. Tamtego wieczora także, bezwzględna i nieczuła Katherine umarła, pozostawiając po sobie jedynie cień w egzystującej powłoce. Ale tylko do pewnego czasu.

Wakacje dla niektórych okazały się dobre, dla innych nie tak wspaniałe, jakby można było to sobie wyobrazić, ponieważ każdego piąto - lub raczej prawie szósto roczniaka - pod koniec lipca zaszczyciły sowy z Hogwartu z wynikami ich egzaminów. Scorpius na szczęście nie miał żadnego problemu, bo jeśli chodzi o naukę, był bardzo utalentowany  i naprawdę nie potrzebował dużo, aby wiele zrozumieć. Draco zawsze powtarzał, że tą przydatną cechę odziedziczył po nim, co słysząc, Astoria głośno się śmiała.

Te kilka lipcowych dni Scorpius spędzał w rezydencji Zabinich, co bardzo mu odpowiadało. Humory dopisywały każdemu, nawet małym skrzatom domowym, zapewne dlatego, że przepiękne słoneczne lato zagościło w Anglii, jak jeszcze nigdy dotąd.

Scorpius z Drefanem, korzystając z dobrodziejstw ogrodu, zazwyczaj spędzali czas nad niewielkim stawem, gdzie w spokoju mogli napawać się urokiem i trwającymi wakacjami. Nie śpieszyło im się do szkoły, szczerze mówiąc, nawet o niej nie myśleli, zwyczajnie ciesząc się z wolnego czasu.

- Muszę ci o czymś powiedzieć - zwrócił się Malfoy do swojego przyjaciela, podnosząc się do pozycji półsiedzącej. Uważnie przy tym obserwował twarz bruneta, czekając na jakąkolwiek zachętę do dalszego mówienia. Kiedy tamten skinął głową, zaczął kontynuować. - Tylko proszę, nie działaj impulsywnie i się nie denerwuj, chociaż nie zdziwię się, jeśli dasz mi w mordę.

Drefan zmarszczył lekko czoło, wyraźnie zdezorientowany.

- Co to za sprawa?

- Jestem z Katherine.

Wyrzucił to z siebie szybko, może nawet trochę niewyraźnie, ale wyrzuty sumienia, wywołane ukrywaniem prawdy były nie do zniesienia. Był świadomy tego, że te słowa zranią i tak pęknięte w pół serce przyjaciela, ale jak to mówią, miłość nie wybiera, i chociaż sam Scorpius był do niej sceptycznie nastawiony, to tym razem poczuł chemię, która faktycznie była realna i mogła coś znaczyć.

Tylko że teraz, w momencie, w którym twarda postawa Drefana jakby opadła, a wesołe ogniki tańczące w jego oczach przygasły, Scorpiusa naszły wątpliwości, czy faktycznie warto poświęcać przyjaźń i osobę, która jest jakby drugim bratem…

- Jak długo?

Tego pytania obawiał się najbardziej. Modlił się nawet o to, aby Drefan mu go nie zadawał, ale czuł, że jest mu winien prawdę.

- Trzy miesiące.

Zabini kiwnął głową. Scorpius wraz z Blake byli razem jeszcze za czasu, kiedy on także z nią był…

- Jesteś wkurzony? - zapytał blondyn.

Na pewno był, ale niczego nie dał po sobie poznać. Na jego twarzy jednak zagościł ogromny zawód i smutek, ale sam Drefan milczał, nie wydając z siebie żadnego dźwięku poza oddychaniem. Oh! Jak Scorpius chciał, żeby w tym momencie jego przyjaciel się na niego wydarł, uderzył, czy dostał ataku szału. Ale nie. On, niby niczym niewzruszony, siedział jak posąg na zielonej trawie, mrużąc lekko oczy przed jaskrawym słońcem. Nie odzywał się, nie patrzył w jego stronę, nie wykonał najmniejszego gestu. Tylko był. Zamyślony, zasmucony… Zraniony.

Tamte kilkanaście minut zdawało się być dla Malfoya wiecznością. Niecierpliwie czekał na jakąś reakcje. Czuł się źle, cholernie źle, ponieważ popełnił błąd. Zawiódł zaufanie jednej z najdroższych mu osób i, nawet jeśli był facetem wywodzącym się z bardzo wpływowej i ważnej rodziny, to wtedy po prostu miał wrażenie, że stał się nikim. Zwykłym pasożytem, żerującym na dziewczynach swoich przyjaciół.

- Obiecaj mi, Scorpius, że jeżeli wam nie wyjdzie, że jeśli wasz związek się skończy, to nie wrócisz do niej, nawet jeśli wciąż ją będziesz kochać. Nie wykorzystasz drugiej szansy. Odpuścisz.

Mówił to pustym, wypranym z emocji głosem. Kiedy to robił, obrócił się twarzą do blondyna. Spokój, jaki wokół nich panował, działał Scorpiusowi na nerwy, ale przytaknął na słowa Drefana, być może szybciej, niż zdążył zastanowić się nad ich sensem.

- Obiecuję.

- Złamałem tę obietnicę, Katherine - szepnął cicho Scorpius, chowając twarz w dłonie. Siedział ciągle w tym samym miejscu, dręczony nagłymi wyrzutami sumienia. Był wściekły na siebie i na nią za to, że obydwoje dali się ponieść chwili. Ale nie mógł już niczego odwrócić, co było, minęło.

Młoda Blake westchnęła cicho. Podczas tych kilkunastu minut, w których obydwoje wrócili do przeszłości, ona także zdała sobie sprawę z tego, jaką krzywdę wyrządziła wielu osobom. Kim ona była, żeby wymierzać niesłuszne kary? Kim?!

Nikim.

- Dlaczego mówisz, że złamałeś tę obietnicę? - szepnęła. - Wczorajsza sytuacja wcale nie musiała być zobowiązująca.

Scorpius spojrzał na nią z niedowierzeniem, wykrzywiając jednocześnie twarz w dziwnym grymasie bólu, uprzedzenia i tęsknoty za tym, co minęło. Powoli podniósł się ze starego krzesła, pokonując dzielącą ich przestrzeń. Uklęknął przed dziewczyną, zakładając jej pasma gęstych włosów za ucho.

Zadrżała pod jego dotykiem, ale nie dała się ponieść. Jej ciało nagle się spięło, a serce znów przyśpieszyło swoją pracę, poniekąd trochę przestraszone, ale i oczekujące tego, co zaraz się wydarzy.

- Oboje wiemy, że brak zobowiązań między nami nie istnieje - zaczął, gładząc ją po policzku. - I chociaż złamałem obietnicę, to nie będę korzystać ze swego potępienia, nawet jeśli jakaś kara za to w przyszłości mnie czeka. - Pocałował płatek jej ucha. - Kocham cię Katherine Blake, ale nigdy nie będziemy razem.

- Ja ciebie też kocham.

To było pożegnanie. Rozstanie ze wszelkimi żądzami, tęsknotami i pragnieniami, które kotłowały się w nich przez ostatnie kilkanaście miesięcy. I nawet jeśli ta decyzja była bolesna i trudna, to okazała się jedyną właściwą. Tylko tak bowiem mogli żyć bez krzywdzenia siebie i innych.

Nawet, jeśli teraz zranili siebie nawzajem…

~*~

 
Jestem zadowolona. Podobał mi się ten rozdział, nieskromnie przyznaję. Wiem, że poprzedni wywołał wiele kontrowersji i byliście dość skonfundowani,dlatego teraz mam nadzieję, że w tej drugiej części większość stała się jasna.
Chyba w końcu będę musiała przyznać mojemu chłopakowi, że jestem romantyczką. Albo jeszcze się tego powypieram...:D W każdym bądź razie, jak wspomniałam tydzień temu, wątek Katherine i Scorpiusa jest ważny, bo będzie mieć znaczenie w przyszłości, ale nie jest najważniejszy.
Nie wiem, czy powinnam coś dodawać. Dziękuje za wszystkie opinie i pozdrawiam wszystkich czytelników:)

PS: Niebetowany. Przepraszam za wszystkie błędy, wkrótce ulegną poprawce :)))